De tweede: een show op 9 meter

Zo ziet 9 meter er dus uit!

Het USC heeft afgelopen jaar een flinke metamorfose ondergaan. Van een jaren '70 gebouw naar het 2013-proof hippe gebouw met chille kantine, ge-updatete kluisjes en efficiëntere indelingen. In mei, toen het nieuwe gebouw al bijna een half jaar up and running was, heeft er een officiële opening plaatsgevonden. Inderdaad, een terechte reden voor een feestje. En wat past er nu beter bij zo'n feestelijke opening, dan een act van één van de allernieuwste sporten in het USC? 

Roosje die op ruim 6 meter haar mooie moves showt

We waren al eerder op de hoogte gesteld dat het USC misschien een act van ons zou willen voor de opening, maar het definitieve ja-woord kwam rond 6 mei. En de show was... 14 mei! Wow! Het USC had, speciaal voor ons, de grote zaal nog een keertje omgegooid om ons daar bovenin op 9 meter hoog te kunnen laten hangen. We hebben gehoord wat dat gekost heeft, waarschijnlijk om de druk een beetje op te hogen. Toen we dat bedrag hoorden voelden we ons heel speciaal ;-) 

Anne midden in een ronddraaiende (bijna) vrije val

Roosje en ik waren de enige die die dag & tijd konden, dus het moest wel lukken om binnen een week een show voor twee mensen te maken. En muziek te vinden. En die te editen. En voor het eerst in ons leven meter in een 9 meter hoog doek te hangen. No stress. NO STRESS!! Het kwam natuurlijk allemaal goed, want hoe ontzettend megatofübergaaf is het om 9 meter hoog te hangen! Joepie!!

De beruchte hand-voet-move. Gelukkig is hij wel heel vet!

Stiekem ook wel eng hoor, geen zorgen. Het is niet alsof onze adrenaline systemen ongevoelig zijn voor zulke hoogtes (zonder zekering). Met m'n smart-phone in m'n beha ben ik naar boven geklommen om daar het bovenste kiekje te maken. Dat is hoog! Vooral als je eigenlijk twee handen nodig hebt om je vast te houden, eentje om je telefoon te pakken, eentje om de foto te maken en als laatst een hand om te zorgen dat je smartphone niet valt. Dat lukt zelfs Shiva niet.

De dag van de show naderde snel (tjah dat krijg je binnen een week) en tijdens de generale repetitie ging er zowaar flink wat mis in de dubbelact! Geen blijvende schade, wel even een flinke opschrikker om gefocust te blijven. 

De hele show ging verder super, we hadden zelfs een echte volgspot die ons mooi projecteerde op de muur achter ons. Die hadden we trouwens ook wel nodig om überhaupt te zien wat we aan het doen waren, het was nogal donker in de zaal... 

Met onze muziek keihard door de speakers en ons spectaculaire roze doek hoop ik dat we samen met presentator Dolf Jansen het USC een USC-waardige opening hebben gegeven!

Liefs, Anne

Om de show te zien, volg de link!

GIG Aerialista's Airbound

Anne in spagaat

Onze eerst show: GIG Haarlemmermeer 2012. 
Aerialista's- Airbound

Na een half jaar trainen kwamen we erachter dat er toch wel een grote passie aan het ontstaan was voor Aerial Acrobatics. We trokken meer met zijn vijven op en gingen hard vooruit. En toen kwam er een jongen de training inlopen die zich af vroeg of we ook shows deden? ehh... nog niet.. maar wat er niet is kan zeker komen! We spraken met hem af en kwamen er al snel achter dat we nog een paar maanden hadden om een show te gaan maken voor de GIG Haarlemmermeer 2012 (benefietshow voor stichting Hospice Bardo en stichting Adamas inloophuis voor kankerpatiënten). En dan ook nog in een schouwburg! Hoe gaaf is dat? Vanaf dat moment zijn we trainingen gaan inplannen en een trainingsruimte gaan zoeken. Helaas was dit niet makkelijk.. want in de zomer is eigenlijk alles dicht. We kwamen terecht bij het jeugdcircus in Den Haag waar we mee mochten trainen en de zaal mochten huren.  

Melissa in de Butterfly

 Een show van 10 minuten klinkt niet zo lang, maar om zo lang aan je armen te hangen bleek toch best pittig te zijn! 3x in de week en de hele zomer door trainde we en trainde we.  We konden onze kleding amper meer aan door onze groeiende spierballen! Het was bikkelen in de hitte, maar de show werd steeds meer af. 
Zaterdag 8 augustus was het dan zo ver! 

Op vrijdag was de generale repetitie van de show. We kwamen er achter dat de doeken nog niet veilig genoeg hingen en dat we als een soort Tarzan en Jane heen en weer bewogen met de doeken. Even wennen dus... en ook de hoogte was even wennen. Maar we stonden wel op een gaaf podium!

Zaterdag was het dan zover :) eerst moesten we in de middag nog 1 keer de show voorbereiden en de rest van de middag was het schmincken, kleding aan, opwarmen.. we waren de opening dus mochten gelukkig voor onze zenuwen meteen gaan knallen. En daar was het moment dan: DE SHOW!

Het doek ging open en je zag zoveel publiek zitten. De adrenaline schoot door onze lichamen heen. Roosje, Laurana en Stephanie begonnen de show en dat ging goed. Daarna Anne en Melissa die wat spanning hadden over de spagaten: knopen we wel goed in? blijven we goed hangen? Daarna ons "drop down" stukje waar we veel om gelachen hebben. De dansmoves van Roosje en Stephanie sloegen goed aan. Het spectaculaire moment kwam aan het einde waar we met zijn 3'en naar beneden dropte. We kregen een groot applaus! Onze eerste show ging hartstikke goed (ja wij perfectionisten kunnen natuurlijk niet zeggen dat alles perfect ging).
WHAAAAA WAUW wat was dat gaaf! In de pauze kregen we veel complimenten van onbekende mensen. We kregen zelfs de vraag of we niet mee wilden doen met Holland Got Talent? haha nee dat niet.. maar we hebben de smaak in ieder geval goed te pakken :)

Liefs, Melissa

Eind-drop!

Grouphug na de show: zó veel adrenaline! We willen nog een keer!

Foto's door Bob Karman

Hoe het allemaal begon.

In december 2011 werden er proeflessen aerial acrobatics gegeven in het Universitair Sport Centrum Leiden. Het was een doodgewone december 2011, de wereld zou over een jaar vergaan en wij waren nog maar universiteitsbroekies.

Er was een Griekse acrobate overgekomen, zij had het USC overtuigd dat er aerial acrobatics moest komen. Het USC staat wel open voor nieuwe dingen, dus zij zijn de uitdaging aangegaan en hebben allerlei dure doeken aangeschaft, zodat wij lekker konden klauteren. 

De docente stelde zich voor als Effie (Eftihia Chrisovergi is inderdaad wel erg lastig...) en met haar straaloogjes heeft ze ons overtuigd.

Dit is Effie. Effie barst van het leven
en heeft een grappige kleine teen!

De volgende dag had iedereen zo ongeveer kramp in haar onderarmen en met een beetje pech kon je ook je handen niet openen. Want, het lijkt op klimmen, maar dan ff een stukkie zwaarder (neem maar 10 stukkies). Dan besef je opeens dat je onderarm spieren hebt!

Effie leerde ons de basis kneepjes en knoopjes van het vak, en met onze eerste proefles konden we toch wel behoorlijk wat! Vonden we zelf.

Stephanie, Melissa, Roosje en ik waren op de proeflessen. Laurana  had toen nog niet helemaal door dat er zoiets tof als aerial werd gegeven, dus die kwam in februari pas om de hoek kijken.

Tja, ex-turnsters hebben een pre ;-)

Ik weet eigenlijk niet hoe het met de rest zat, maar ik kende de meiden eigenlijk al lang voordat ik wist dat we ooit zo'n hecht groepje zouden worden. Roosje doet ook geneeskunde, en wij zaten bij dezelfde internationale vereniging (IFMSA). We organiseerden seksuele en relationele vorming (zij op basisscholen, ik op middelbare scholen), Wereld Aids Dag, Internationale Vrouwen Dag. En we deden ook een tijdje polefitness samen.

Melissa ken ik ook van polefitness, met onze turnachtergrond in common was een klik snel gevonden! Ik zou eigenlijk niet eens weten hoelang we gepolefitnesst hebben samen. Lang in ieder geval. We evolueerden van turnsters, naar pole-fitnessers naar aerialista's!

Stephanie in een cocoon-to-be

Stephanie ken ik van de seksuele voorlichtingen, met haar heb ik meerdere keren voor een klas vol giechelende pubers gestaan. Ooit heb ik haar nog geprobeerd over te halen om ook bij onze vereniging te komen, maar ze ging bij Prénatal werken. Dat weet ik nog heel goed! Ook heb ik vast wel ooit met Steph gepolefitnesst, want wie doet dat niet tegenwoordig...

Laurana liep ook wel eens rond in het LUMC (niet zo raar, ook geneeskundestudent)  en ik kende haar óók van de seksuele voorlichtingen, hoewel ik met haar nooit voor een klas gestaan heb. Ook heb ik nooit gepolefitnesst met Lau. Dus eigenlijk kende ik Lau het minst van allen... maar, een klik is snel gevonden met zo'n prettig gestoord iemand!

Voor zover even een korte blik op het begin van 'ons'. We zullen vast de aankomende tijd een beetje bloggen over dingen uit het verleden omdat we ongeveer 1,5 jaar in te halen hebben, maar we gaan ook zeker schrijven over actual and upcoming stuff, dus blijf lezen!

Oh, en foto's door Marc de Haan ^^

Dikke knuffels!

Anne